آفاق جهان

گر دست رسد در سر زلفین تو بازم     

                چون گوی چه سرها که به چوگان تو بازم

زلف تو مرا عمر دراز است ولی نیست     

                  در دست سر مویی از آن عمر درازم

پروانه راحت بده ای شمع که امشب   

                                  از اتش دل پیش تو چو شمع گدازم

آندم که به یک خنده دهم جان چو صراحی   

                     مستان تو خواهم که گزارند نمازم

 چون نیست نماز من آلوده نمازی 

                     در میکده زان کم نشود سوزو گدازم

در مسجد و میخانه خیالت اگر آید 

                   محراب و کمانچه ز دو ابروی تو سازم

گر خلوت ما را شبی از رخ بفروزی     

                 چون صبح بر آفاق جهان سر بفرازم

محمود بود عاقبت کار در ین راه  

              گر سر برود در سر سودای ایازم

حافظ غم دل با که بگویم که در این دور

جز جام نشاید که بود محرم رازم

تمام این پروانه ها ماله تو

۱عالمه دیگه هم ماله خودت

به یاد فروغ عزیزم...

پاسخ

بر روی ما نگاه خدا خنده می زند

هر چند ره به ساحل لطفش نبرده ایم

زیرا چو زاهدان سیه کار خرقه پوش

پنهان ز دیدگان خدا می نخورده ایم

پیشانی ار زداغ گناهی سیه شود

بهتر زداغ مهر نماز از سر ریا

نام خدا نبردن از آن به که زیر لب

بهر فریب خلق بگویی خدا خدا

ما چه غم که شیخ شبی در میان جمع

بر رویمان ببست به شادی در بهشت

او میگشاید..که او که به لطف و صفای خویش

گویی که خاک طینت ما را زغم سرشت

ماییم...ما که طعنه ی زاهد شنیده ایم

ماییم...ما که جامه ی تقوا دریده ایم

زیرا درون جامه بجز پیکر فریب

زین هادیان راه حقیقت ندیده ایم!

آن آتشی که دردل ما شعله میکشید

گر در میان دامن شیخ افتاده بود

دیگر به ما که سوخته ایم از شرارعشق

نام گناهکاره ی رسوا نداده بود

بگذارتا به طعنه بگویند مردمان

در گوش هم حکایت عشق مدام! ما

«هرگز نمیرد آنکه دلش زنده شد بعشق

ثبت است در جریده ی عالم دوام ما»

فروغ فرخ زاد...